+++++++++++++++++++
 
 

แหะๆ ฉันขอแอบหนีมาพึ่งพา
ความสบายใจที่นี่สักหน่อยนะคะ Foot in mouth
 
กับ........
 
 
Inspired by my true story...?
 
แรงบันดาลใจจากเรื่องจริงของตัวเอง?
 
*ยังไง? เฉลยท้ายเรื่องค่า!*Embarassed
 
 
++++++++++++++++++++
 
 
 
 
เรื่องราวต่อไปนี้...เป็นส่วนหนึ่งของ

 
 
 
 
เป็นเรื่อง....
 
ที่เล่าจากจดหมายสมัยเด็กๆของหนุ่มหน้าสวย

พี่ชาย(ไม่แท้)ของมธุชาค่ะ Embarassed

 

 
มาเนียร์ลิคไคท์ นั่นเอง...
 
 

 
*ยังไม่ออกโรงเท่าไรเลย
ขอมาเป็นside storyละกันนะคะ Money mouth
เรื่องราวก่อนที่ศาลทูลที่เป็น
พี่คนละแม่ของมธุชาจะมาอยู่ด้วยกันค่ะ
 
 
 
 
อ่า...
 
 
 
ปกติ...มาเนียร์ลิคชไคท์จะเขียนเรื่อง
ที่เกิดขึ้นในครอบครัวที่บ้านนี้
ไปให้พ่อ-แม่แท้ๆฟังเสมอๆ
(ยังไม่ตายนะคะ แต่ว่ามีเหตุให้
ต้องฝากลูกไว้กับแม่ของมธุชาค่ะ)
 
 
 
วันนี้...ขอจิ๊กจดหมายสมัยเด็กๆ
มา 1 ฉบับค่า!
 
 
 
หวังว่าจะทำให้พอ....
*อมยิ้มได้นะคะ...Money mouth
 
 
 
+++++++++++++++++++++++
 
 
 
 
..*..All pictures -full size by click! ค่า! ..*..Money mouth
 
 
 
 
 
 
Liebe! *Vati und Mutti!
(*ฟ้าตี้ - มุทตี้ = พ่อ-แม่ ที่รัก
/ภาษาgerman)
 
 
 
เรื่องที่จะเล่านี้เป็นเรื่องที่เกิดเมื่อ
วันที่ 14 เดือน มีนาคม .....
 
 
วันนี้........
เป็นวันเกิดครบ 7 ขวบของ
น้องสาวของผม:มธุชา นั่นล่ะครับ
 
โดยปกติ ทางครอบครัวของเรา
จะไม่จัดงานวันเกิดแต่จะไปเที่ยวด้วยกันแทน
แต่ถ้าอยากให้ของขวัญก็ทำได้ครับ...
 
 
ซึ่งก็ปีนี้ก็เป็นเช่นเดิม...
 
จะต่างก็ตรงที่คุณแม่ของมธุชาติดงาน...
 
(แน่นอนว่าเป็นงานด่วน...
งาน....ชันสูตรศพ
ที่แผนกคดีฆาตกรรมเหมือนเดิม...)
 
ผมต้องไปเที่ยวกับมธุชากันเอง 2 คน...
 
ซึ่งก็ไม่ได้แย่อะไรเท่าไร...
 
 
 
แต่ที่แย่จริงๆ...
 
ก็คงเป็นตรงที่...
 
ผมมีไข้นิดๆ....
 
 
 
ทั้งๆที่พยายามรักษาสุขภาพอย่างดีแล้วแท้ๆ
แต่เพราะเด็กข้างบ้าน/เพื่อนของมธุชา
เขาไม่สบายเลยไปดูอาการให้...
 
สุดท้ายก็ติดซะเอง...
 
 
ขอโทษนะครับ..
Vati-Mutti...
ผมทำเสียชื่อตระกูลหมอที่สืบทอดกันมา
ของเราซะแล้วล่ะครับ...
 
 
แต่...
 
ยังไงวันนี้ก็ต้องไปให้ได้....
มธุชาเองก็คงเสียใจถ้าต้องอดไป
 
แค่เพราะผมไม่สบาย...
มันดูไม่ค่อยดีเท่าไรในฐานะที่
"ผมเป็นพี่ชายเธอ" นะครับ
 
ยาสังเคราะห์ของตะวันตก
ออกฤทธิ์ไวน่าจะพอยั้งอาการไว้ได้...
 
น่าจะพอไหว...
 
วันนี้ น่าจะพอไหว...
มธุชาเองก็ยังเด็กอยู่...
 
ของเล่นที่จะเล่น
คงไม่ทำให้อาการทรุดนะครับ...
 
 
 
พอไปถึงสวนสนุกที่
เพิ่งเคยมาด้วยกันครั้งแรก
 
เธอก็ดีอกดีใจมาตลอดทาง
จนแทบไม่สังเกตว่าผมเป็นไข้ด้วยซ้ำ...
 
 
.....ไม่รู้ทำไมนะครับ
ลึกๆอยากให้เธอสังเกตเห็นนิดนึง
ก็ยังดี...
 
แต่แบบนั้นก็ร้องกลับแหงๆ
แล้วก็งอแงว่าผมไม่สบายต้องพัก...
 
 
ไม่ดีแฮะ...
 
 
 
อ้ะ...นอกเรื่องซะแล้วครับ..
 
กลับมาต่อกันดีกว่า...
 
 
ตอนที่ผมพยายาม
หาเครื่องเล่นที่ไม่ผาดโผนจนเกินไป...
 
มธุชา-เธอก็ไปเจอกับเครื่องเล่นที่
ในใบปลิวก็รับรองว่า
เหมาะกับทุกเพศทุกวัยและ
ไม่ผาดโผน หรือ น่ากลัวมากนัก...
 
 
ผมก็ดีใจมากที่เธอเลือกเล่นของแบบนี้
เพราะปกติเธอจะชอบเหลือเกิน
พวกของเล่นผาดโผนเนี่ยน่ะครับ
 
แล้วพอไม่ได้เล่นก็ไม่งอแง
แต่....จะยืนน้ำตาคลอ+สะอื้นไปเรื่อยๆ
จนกว่าจะเดินพ้นมันครับ...
 
 
แต่ว่า....
 
ถึงของเล่นจะดูนุ่มนิ่มและชื่อก็ดูนุ่มนวล
ว่า