ถ้าไปหัวเราะเยาะเข้าล่ะก็...
posted on 28 Jun 2009 10:45 by kinderliebenfroh in Innenwelt
เคยได้ยิน...
เพลงที่เด็กๆร้องเล่นสมัยก่อนไหมคะ?
ที่ว่า"ใครว่าเขาอิเหนาเป็นเอง"น่ะค่ะ
คือ ไปว่าอะไรใครแล้วสุดท้าย...
ตัวเองก็เป็นตามไปด้วยน่ะค่ะ...
ฉันเคยเป็นนะคะ....
น่ากลัวใช้ได้เลยล่ะค่ะ!
ที่จริงศาสนาของฉันสอนว่า
"จงอย่าต่อว่าเขาด้วยอะไรที่เขาไม่สามารถแก้ไขได้"
เช่น ปมด้อยบางอย่าง และ รูปร่างหน้าตา....
เพราะพระเจ้าไม่ได้สร้างคนเราให้มีอะไรเหมือนกันทุกคน
พูดตามจริง...ฉันไม่ชอบ
"การดูถูกคนอื่นที่หน้าตา"อยู่แล้วค่ะ
มันน่าเกลียดแล้วก็น่ารังเกียจมากๆค่ะ
ฉันถือว่าความชอบของคนเราไม่เหมือนกัน
สวยหล่อของเรา
อาจไม่ใช่สำหรับอีกคนนะคะ
แล้วความหลากหลายนี่ล่ะค่ะ
มหัศจรรย์ที่สุดค่ะ!
ดังนั้น เรื่องว่าเขาอิเหนาเป็นเองของฉัน
จึงเกิดจากการที่ไปขำอาการกลัวของ
เพื่อนสมัยเรียนรร.สตรีคนนึงว่า
"อะไรกันเนี่ย! เธอกลัวฟ้าร้องฟ้าผ่าเหรอ?
หะๆๆ ไม่เห็นน่ากลัวตรงไหนเลย!"
ตอนนั้น ฉันแค่มองว่า
จะกลัวทำไม?
ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด?
กลัวแบบนี้ถ้าต้องอยู่คนเดียวก็ลำบากสิ!
ฉันไม่แน่ว่านั่นมันเป็น
การหัวเราะเยาะปมด้อยคนอื่นรึเปล่า?
ตอนนั้น ฉันไม่ได้ต่อว่า
แต่เล็กๆในใจฉันก็แอบผยองรึเปล่า
ว่าดีจังที่ตัวเองไม่กลัวอะไรผู้หญี้งผู้หญิงแบบนี้...
แล้วหลังจากนั้นไม่นาน...
จู่ๆฉันก็ต้องตื่นขึ้นกลางดึกเพราะ
"เสียงฟ้าผ่า"ค่ะ
ตั้งแต่เล็กจนตอนอายุในตอนนั้น...
ฉันไม่เคยกลัวเลยค่ะ
ยังนั่งดูแล้วมองว่ามันสวยด้วยซ้ำ...
แต่คืนนั้น...ฉันกลับตื่นขึ้นมา...
แล้วก็รู้สึกกลัวมากๆ...
กลัวจนน้ำตาไหลออกมาเลยค่ะ...
ถามว่ารู้ไหม...รู้ตัวค่ะว่า
เมื่อก่อนไม่กลัวนี่นา...
เกิดอะไรขึ้น!?
กลัวจนถึงขนาดที่นอนต่อไม่ได้
แถมยังไปนั่งหลบตรงซอกห้องอีกต่างหากค่ะ
เอาหมอนกอดไปด้วย
ผ่าทีก็เอาหน้าซุกหลบไปทีนึง....แถมยัง...
ร้องไห้ไปอีกต่างหาก...กลัวมากๆแบบ
ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะกลัวอะไรได้ขนาดนั้น!
เวลาออกไปไหนแล้วเจอฝนฟ้าแรงๆ
ฉันก็แทบจะวิ่งไปร้องไห้ไปเลยค่ะ!
ฉันไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อนเลยนะคะ...
แล้วพูดตามตรง คือ...
ฉันไม่คิดว่า....การที่ไปขำเพื่อนนั้น...
มันจะเป็นต้นตอ....
ฉันเป็นอยู่เกือบปีเลยค่ะ....
จนกระทั่งนึกออกว่า
อาจเป็นเพราะฉันไปขำใส่คนอื่นแบบนั้น...
ฉันก็พยายามขออภัยต่อพระเจ้า
ที่ทำแบบนั้นลงไปค่ะ...แล้วก็ขอโทษเพื่อนด้วย...
เธอคงงงน่าดูนะคะว่าอะไรเนี่ย?
แต่เธอก็สารภาพว่าแอบล้อฉันอย่างนึงค่ะ
เป็นของที่แก้ไม่ได้เหมือนกัน
เธอก็เลยเปิดเผยว่า
"ตอนนี้ฉันเป็นแบบเธอล่ะ ไปล้อไว้มาก
เราเลยเป็นไปด้วยเลย " เธอก็ขำค่ะ...
เพราะนั่นน่ะ มันไม่ได้น่ากลัวอะไร
ก็แค่พูดแล้วชอบเผลอทำปากแหยค่ะ
หลังจากนั้น...
อาการมันก็ดีขึ้นค่ะ...
แต่อาจเป็นเพราะรู้สึกตัวช้าไปหน่อย...
เป็นมาเป็นปีเลยนะคะ...
ก็เลยกลายเป็นถ้าอยู่ในที่ที่มีคนเยอะหน่อย
ไม่ได้อยู่คนเดียวก็จะไม่กลัวเลยค่ะ...
ผวานิดๆ แต่ไม่กลัว...
แต่ถ้าอยู่คนเดียวเมื่อไร....
หมอนกอด....
แบร์ฮัก...แนบแน่น....
หน้าซุก....ผ้าคลุมโปง...
แก้ไม่หายค่ะ...
แค่ไม่ร้องไห้...
แค่ไม่กลัวเสียงฟ้าร้อง...
แต่ไม่อยากเห็นแสงค่ะ....
นี่ก็อาจเป็นเหมือนลัญลักษณ์
ที่ทิ้งไว้เตือนใจฉันล่ะนะคะ ว่า
อย่าเผลอไปว่าอะไรคนอื่นอีกค่ะ...
แหะ...แต่เมื่อคืน...
ฟ้าแรงมากๆเลยนะคะ...
ฉันออกไปช่วยแยกวงแมวกัดกันให้ป้าค่ะ...
แล้วแสงฟ้าแล่บนั่น...
ประมาณ 7.30 pmได้...
มืดนะคะ...
แต่แสงนั่น...
เหมือนเป็นตอนกลางวันไปชั่วขณะเลยค่ะ...
แมวที่ไม่เห็นลาย 2 ตัวก็...
เห็นชัดเลยค่ะว่ามันสีขาวำเป็นแต้มๆ...
อ่ะ...เล่นเอาฉันค้างไปเลย...ง่า...
ยังไงก็ตาม....
คุณเองก็อย่าไปว่าอะไรใคร
ในส่วนที่เราไม่เป็นแต่เขาเป็นนะคะ
เพราะถ้าเป็นแบบฉัน....
คุณจะรู้ว่ามันทรมานจน
ไม่น่าเชื่อเลยล่ะค่ะ....
ถ้าต้องเจอแบบนั้นอีก
มันไม่ดีหรอกนะคะ
ขอฝันหลอนวิ่งหนีฮิบาริ
ไปเรื่อยๆทุกคืนยังดีซะกว่า...
อ้ะ...ในฝันส่วนใหญ่ฉันมักจะวิ่งหนีฮิบาริค่ะ
วิ่งตลอด...หลบตลอด...(บ้านผีปอบ?)
แล้วถ้าจนมุมเมื่อไรคนที่ช่วยฉันก็มักจะ
เป็นพี่เท็ตสึมาสะค่ะ!
...ความกลัวในตัวฮิบาริของฉันน่ะ...
กระจอกไปเลยเมื่อต้องเจอฟ้าร้องฟ้าผ่าค่ะ!
..อ่ะ...2 คนนี้...
ถ้าฉันเป็น 1 ในคนที่
ต้องไปเชียร์ขอบสนามกับพวกสึนะล่ะก็...
...ขะ..ใครก็ได้...
ขอซุกใต้ชายเสื้อที!!!
(ฉันเคยเผลอทำตอนกลัวจัดๆค่ะ มันน่าขายหน้าจริงๆ!)
****************
มุมมีสาระ
"จงอย่าต่อว่าเขาด้วยอะไรที่เขาไม่สามารถแก้ไขได้"
ซึ้งค่ะ เป็นคำสอนที่อ่อนโยนใจดีมากๆเลย
#1 By talalan on 2009-06-28 11:26