火の風[EH/Sieglinde's side story]#04:"...ihr damaliges Versprechen..."
posted on 28 Jan 2012 17:02 by kinderliebenfroh in EH-chara-event, Innenwelt, My-Artpaper, Sagen-Sagen*al pictures fullsized by click on image
+รูปใหญ่ได้ด้วยการคลิกที่รูปนะคะ
เวลาว่างยาวๆมีจำกัด
อะไรจัดได้เลยต้องรีบจัดไปล่ะนะคะ 
ตอนนี้ เขียนตอนต่อเลยละกันค่ะ
งั้นแปะเลยนะคะ!
" ...ihr damaliges Versprechen..."
(German>English=the promise they made then
/Thai= คำสัญญาที่มีต่อกัน )
/Thai= คำสัญญาที่มีต่อกัน )
..."คำสัญญา" บางที...
ถ้าไม่ต้องทำให้เป็นจริง มัน อาจจะดีกว่าก็ได้....
ทั้งๆที่ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้ว
แต่ทุกครั้งที่หลับตา
ข้ากลับรู้สึกว่า มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง...
เด็กสาวคนหนึ่ง ที่ข้าพบเข้าโดยบังเอิญ...
นางเป็นเด็กสาวที่แปลกประหลาดนัก
จู่ๆก็โดดลงมาจากต้นไม้
แล้วจับผีเสื้อตัวหนึ่งที่บินมาเกาะที่ไหล่ของข้า
"ไม่ได้นะคะ ถ้าโดนเข้าไปล่ะก็
ท่านจะแย่แน่ๆเลย...เอ๊ะ? เป็นเอลฟ์แห่งแสงนี่นา?"
นางค่อยๆบอกข้าว่า
กำลังตามเก็บผีเสื้อมีพิษขนิดนี้ไปทำยา
และโชคดีมากที่ได้เจอมัน
แล้วนางก็เล่านู่นนี่สารพัด
ราวกับข้าเป้นเพื่อนของนาง
จนข้าได้แต่ฟังนางอยู่นิ่งๆฝ่ายเดียว..
"ข้า ชื่อ โลเอเลีย ท่านล่ะ?"
นางถามด้วยสายตาสนใจแบบเด็กๆ
'เอลฟรีเดอร์...'
ข้าตอบนางไป ใจก็แอบสงสัยว่า
ทำไมถึงรู้สึกอยากจะคุยกับนางเสียอย่างนั้น?
เราคุยกันอยู่พักนึง แล้วแยกย้ายกันไป...
ตามประสาคนที่เจอกันระหว่างทาง...
ทำไมข้าถึงได้ รู้สึกสนใจในตัวนางขึ้นมานะ?
ทั้งๆที่ คุยกันแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
ทั้งๆที่...ไม่เคยเจอกันมาก่อนแท้ๆ
ทำไม ถึงอยากจะเจออีกสักครั้ง...?
แปลกจริง....
แต่แล้ว...ข้าก็ได้พบนางอีกครั้งหนึ่ง
นางบอกว่า มาดักรอข้าหลายครั้งแล้ว...
เพียงเพราะว่าเจอของที่เหมาะกับข้า?
กำลังตามเก็บผีเสื้อมีพิษขนิดนี้ไปทำยา
และโชคดีมากที่ได้เจอมัน
แล้วนางก็เล่านู่นนี่สารพัด
ราวกับข้าเป้นเพื่อนของนาง
จนข้าได้แต่ฟังนางอยู่นิ่งๆฝ่ายเดียว..
"ข้า ชื่อ โลเอเลีย ท่านล่ะ?"
นางถามด้วยสายตาสนใจแบบเด็กๆ
'เอลฟรีเดอร์...'
ข้าตอบนางไป ใจก็แอบสงสัยว่า
ทำไมถึงรู้สึกอยากจะคุยกับนางเสียอย่างนั้น?
เราคุยกันอยู่พักนึง แล้วแยกย้ายกันไป...
ตามประสาคนที่เจอกันระหว่างทาง...
ทำไมข้าถึงได้ รู้สึกสนใจในตัวนางขึ้นมานะ?
ทั้งๆที่ คุยกันแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
ทั้งๆที่...ไม่เคยเจอกันมาก่อนแท้ๆ
ทำไม ถึงอยากจะเจออีกสักครั้ง...?
แปลกจริง....
แต่แล้ว...ข้าก็ได้พบนางอีกครั้งหนึ่ง
นางบอกว่า มาดักรอข้าหลายครั้งแล้ว...
เพียงเพราะว่าเจอของที่เหมาะกับข้า?
มันเป็นเชือกเส้นหนึ่ง ที่นางบอกว่า
"ข้าว่า มันเข้ากับเสื้อที่ท่านใส่ตอนนั้น
เลยลองซื้อมาดู...
ท่านเก็บไว้ร้อยชายเสื้อตัวนั้นได้เลยนะ
พอดี ข้าเรียนจบแล้ว คงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้วล่ะ
เป็นที่ระลึก แด่ "เพื่อนผู้ชายคนแรก"ของข้า"
ช่างน่าขำเสียจริง นางคิดอะไรเหมือนเด็กๆ
นึกจะให้ของใครก็ให้เสียเฉยๆ...
แต่นั่นก็ทำให้ข้าประทับใจและบอกกับนางไปว่า
จะหาของมาตอบแทนให้...
ถ้าหากเราได้เจอกันอีก...
ข้าพูดไปเช่นนั้น โดยที่รู้ว่า
ต่อจากนี้ คงไม่มีโอกาสเจอกันง่ายๆอีก
แม้จะรู้แก่ใจเช่นนั้น
ข้าก็ไม่อาจสลัดเรื่องของนางออกไปจากใจได้...
แต่ใจหนึ่ง ข้าก็คิดไว้ว่า
คงจะไม่ได้เจอกันอีกเป็นแน่แล้ว....
แต่ทว่า
ข้าก็เจอกับนางอีกครั้ง...
ตอนนั้นเอง ข้ารู้สึกว่าถ้าหาก...
ถ้าไม่บอกนางไป อาจจะไม่มีครั้งต่อไปอีก....
ข้าจึงบอกนางไปว่า ข้ารู้สึกอย่างไรกับนาง...
ข้าหวังว่า...
นางจะไม่ปฏิเสธและตอบรับความรู้ที่ข้ามีให้นาง
แต่....
"ข้าว่า มันเข้ากับเสื้อที่ท่านใส่ตอนนั้น
เลยลองซื้อมาดู...
ท่านเก็บไว้ร้อยชายเสื้อตัวนั้นได้เลยนะ
พอดี ข้าเรียนจบแล้ว คงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้วล่ะ
เป็นที่ระลึก แด่ "เพื่อนผู้ชายคนแรก"ของข้า"
ช่างน่าขำเสียจริง นางคิดอะไรเหมือนเด็กๆ
นึกจะให้ของใครก็ให้เสียเฉยๆ...
แต่นั่นก็ทำให้ข้าประทับใจและบอกกับนางไปว่า
จะหาของมาตอบแทนให้...
ถ้าหากเราได้เจอกันอีก...
ข้าพูดไปเช่นนั้น โดยที่รู้ว่า
ต่อจากนี้ คงไม่มีโอกาสเจอกันง่ายๆอีก
แม้จะรู้แก่ใจเช่นนั้น
ข้าก็ไม่อาจสลัดเรื่องของนางออกไปจากใจได้...
แต่ใจหนึ่ง ข้าก็คิดไว้ว่า
คงจะไม่ได้เจอกันอีกเป็นแน่แล้ว....
แต่ทว่า
ข้าก็เจอกับนางอีกครั้ง...
ตอนนั้นเอง ข้ารู้สึกว่าถ้าหาก...
ถ้าไม่บอกนางไป อาจจะไม่มีครั้งต่อไปอีก....
ข้าจึงบอกนางไปว่า ข้ารู้สึกอย่างไรกับนาง...
ข้าหวังว่า...
นางจะไม่ปฏิเสธและตอบรับความรู้ที่ข้ามีให้นาง
แต่....
"ไม่ได้หรอก ท่านน่ะเป็นถึงเอลฟ์แห่งแสง...
ท่านสูงส่งกว่าข้ามาก ข้า...ไม่คู่ควรกับท่านหรอก..."
นางพูดกับข้าด้วยสีหน้าลำบากใจ...
ข้าจึงไม่อยากคะยั้นคะยอนางอีกแม้จะ
...อยากทำเช่นนั้นก็ตาม
"งั้นเอางี้ เรามาเป็นพี่น้องกันไหม?
เป็นพี่น้องกันน่ะ ดีนะ เป็นความรักที่มั่นคงยั่งยืนนะ"
ท่านสูงส่งกว่าข้ามาก ข้า...ไม่คู่ควรกับท่านหรอก..."
นางพูดกับข้าด้วยสีหน้าลำบากใจ...
ข้าจึงไม่อยากคะยั้นคะยอนางอีกแม้จะ
...อยากทำเช่นนั้นก็ตาม
"งั้นเอางี้ เรามาเป็นพี่น้องกันไหม?
เป็นพี่น้องกันน่ะ ดีนะ เป็นความรักที่มั่นคงยั่งยืนนะ"
ข้าจึงได้แต่หวังว่า ถ้ายอมเป็นพี่ชายของนาง
สักวัน นางอาจยอมใจอ่อน
หันมามองข้า มากกว่าที่จะเป็นแค่พี่ชายคนหนึ่ง...
แต่แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าคาดหวังไว้
ก็มลายหายไปกับตา...
"ท่านพี่ๆ นี่ ดูสิ แหวนขอแต่งงานล่ะ
ไม่คิดเลยว่าเขาจะให้
ข้าแค่อำเล่นๆไปเท่านั้นเอง เขาคิดว่าเป้นเรื่องจริงๆด้วยล่ะ
ตลกจังเลย อายุก็จะสามสิบแล้วยังเชื่อคนง่ายๆอีก"
สักวัน นางอาจยอมใจอ่อน
หันมามองข้า มากกว่าที่จะเป็นแค่พี่ชายคนหนึ่ง...
แต่แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าคาดหวังไว้
ก็มลายหายไปกับตา...
"ท่านพี่ๆ นี่ ดูสิ แหวนขอแต่งงานล่ะ
ไม่คิดเลยว่าเขาจะให้
ข้าแค่อำเล่นๆไปเท่านั้นเอง เขาคิดว่าเป้นเรื่องจริงๆด้วยล่ะ
ตลกจังเลย อายุก็จะสามสิบแล้วยังเชื่อคนง่ายๆอีก"
เธอพูดแล้วขำออกมา
สีหน้าเขินอายและยิ้มแย้มนั้น
ทำให้ข้าเจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีดที่หัวใจ...
แต่การที่นางมีความสุข ข้าในฐานะที่
นางอุตส่าห์มองเป็นพี่ชายคนหนึ่ง
ข้าควรจะดีใจกับนาง
ใช่แล้ว
ข้าควรแสดงความยินดีกับนางที่นาง
ได้เจอคนดีๆเข้ามาในชีวิต...
พอนางได้ยินคำพูดของข้านางก็ยิ้มดีใจ..
ใช่ เป็นรอยยิ้มที่นางไม่เคยยิ้มให้ข้ามาก่อน...
"ข้าจะหมั้นแล้วก้แต่งในวันงานเลย
อื่อ...วันที่ 29 กุมภา ...
เดือนมักเกิ้ล อ้ะ เดือนของมนุษย์น่ะ
ท่านต้องมาให้ได้นะ จัดที่นี่ล่ะ..."
นางพูดพลางหยิบการ์ดเชิญออกมาให้
สีหน้าเขินอายและยิ้มแย้มนั้น
ทำให้ข้าเจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีดที่หัวใจ...
แต่การที่นางมีความสุข ข้าในฐานะที่
นางอุตส่าห์มองเป็นพี่ชายคนหนึ่ง
ข้าควรจะดีใจกับนาง
ใช่แล้ว
ข้าควรแสดงความยินดีกับนางที่นาง
ได้เจอคนดีๆเข้ามาในชีวิต...
พอนางได้ยินคำพูดของข้านางก็ยิ้มดีใจ..
ใช่ เป็นรอยยิ้มที่นางไม่เคยยิ้มให้ข้ามาก่อน...
"ข้าจะหมั้นแล้วก้แต่งในวันงานเลย
อื่อ...วันที่ 29 กุมภา ...
เดือนมักเกิ้ล อ้ะ เดือนของมนุษย์น่ะ
ท่านต้องมาให้ได้นะ จัดที่นี่ล่ะ..."
นางพูดพลางหยิบการ์ดเชิญออกมาให้
พร้อมกับกอดข้าเบาๆ ...
"หลังจากนี้ เราอาจจะไม่ค่อยเจอกันแล้วสินะ
ท่านพี่...ขอบคุณนะ ท่านพี่...ท่านใจดีกับข้ามาก
...ข้ารักท่านพี่ที่สุดเลย!"
แล้วยิ้มให้....
เป็นรอยยิ้มที่ข้าอยากจะร้องไห้เมื่อได้เห็นมัน...
หลังจากนั้น ข้าก็ไม่ได้ไปหานางอีก
และพยายามเลี่ยงทุกที่และทุกทาง
...ที่อาจจะเจอกับนาง....
มันเจ็บปวดเหลือเกิน...
ที่นางไม่คยมองข้าเป็นอื่น
เหมือนเช่นที่นางมองชายคนนั้น...
...........
และพยายามเลี่ยงทุกที่และทุกทาง
...ที่อาจจะเจอกับนาง....
มันเจ็บปวดเหลือเกิน...
ที่นางไม่คยมองข้าเป็นอื่น
เหมือนเช่นที่นางมองชายคนนั้น...
...........
.........
....ข้าพยายามลืมนาง พยายามลืม...
พยามยามแล้วพยายามเล่า
แต่ก็ทำไม่ได้
รู้ตัวอีกที ข้าก็ไปยืนอยู่ใต้ต้นไม้
ใกล้ๆที่จัดงานแต่งงานของนาง...
ทั้งๆที่ข้ายืนหลบหลังเงาไม้แท้ๆ
นางยังอุตส่าห์เห็นและแอบวิ่งออกมาจากงานของตัวเอง
เพื่อมาหาคนที่ หนีหน้า นางมาตลอดอย่างข้า...
พยามยามแล้วพยายามเล่า
แต่ก็ทำไม่ได้
รู้ตัวอีกที ข้าก็ไปยืนอยู่ใต้ต้นไม้
ใกล้ๆที่จัดงานแต่งงานของนาง...
ทั้งๆที่ข้ายืนหลบหลังเงาไม้แท้ๆ
นางยังอุตส่าห์เห็นและแอบวิ่งออกมาจากงานของตัวเอง
เพื่อมาหาคนที่ หนีหน้า นางมาตลอดอย่างข้า...
"ดีใจจัง ข้าคิดว่าท่านพี่จะไม่ยอมมาซะแล้ว
ท่านจะไม่เข้ามาหน่อยเหรอคะ? ...งานสินะคะ เข้าใจล่ะ"
นางพูดไปแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความดีใจ...
น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหยดลงบนมือของข้า
"แย่จัง ข้าลืมหยิบช่อดอกไม้มา ...
งั้น นี่ ข้าให้ ดอกไม้จากเจ้าสาว...
สักวัน ท่านก็จะได้เจอคนดีๆแน่นอน ท่านพี่เป็นคนดีนะ
ข้าขอให้ท่านมีความสุขมากๆเหมือนข้าล่ะ"
นางพูดไปแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความดีใจ...
น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหยดลงบนมือของข้า
"แย่จัง ข้าลืมหยิบช่อดอกไม้มา ...
งั้น นี่ ข้าให้ ดอกไม้จากเจ้าสาว...
สักวัน ท่านก็จะได้เจอคนดีๆแน่นอน ท่านพี่เป็นคนดีนะ
ข้าขอให้ท่านมีความสุขมากๆเหมือนข้าล่ะ"
นางยื่นดอกไม้ดอกหนึ่งจากที่นางทัดผมไว้มาให้
ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม...สีหน้าราวกับเด็ก
ที่ชอบใครก็อยากจะให้ของกับคนคนนั้น
โดยไม่รู้ว่า
คนคนนั้น
อาจจะ...ไม่ต้องการ ของที่มอบให้...
ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม...สีหน้าราวกับเด็ก
ที่ชอบใครก็อยากจะให้ของกับคนคนนั้น
โดยไม่รู้ว่า
คนคนนั้น
อาจจะ...ไม่ต้องการ ของที่มอบให้...
นางวิ่งกลับไปที่งาน โดยไม่สังเกตุเลยว่า
ข้าพยายามกำดอกไม้นั้นจนแน่นไว้
เพื่ออดกลั้นฝืนทน ไม่ให้
เพื่ออดกลั้นฝืนทน ไม่ให้
น้ำตา...ไหลรินออกมา
ด้วยความ เจ็บปวดใจ...
++++++++++++++++++++++++++++
วันเวลาผ่านเลยไป
ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว...
วันเวลาผ่านเลยไป
ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว...
ดอกไม้ที่โลเอเลียให้ เริ่มจะสลายหายไป....
ข้ามีชีวิตอยู่โดยที่พยายาม
ลืมเรื่องของนางเหมือนเช่นดังก่อน...ซ้ำไปซ้ำมาเช่นนั้น...
จนกระทั่งข้าได้เจอกับเธอผู้นั้น...
นางเป็นผู้มอบดอกไม้ให้ข้าอีกครั้ง...
นางเป็นเอลฟ์เช่นเดียวกับข้า...
เป็นคนที่ท่านพ่อให้ข้าไปดูตัวด้วย...
นางช่างเหมือนกับโลเอเลียไม่มีผิด...
ใช่ แม้แต่ชื่อ ก็ยังคล้ายกัน...
"ข้าชื่อ Lostariel ค่ะ
โลสตาริเอล ที่แปลว่า ดอกไม้ที่เบ่งบาน ค่ะ
ที่จริง ข้าแอบชอบท่านมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว..."
นางบอกกับข้าเช่นนั้น...
นางเป็นเอลฟ์เช่นเดียวกับข้า...
เป็นคนที่ท่านพ่อให้ข้าไปดูตัวด้วย...
นางช่างเหมือนกับโลเอเลียไม่มีผิด...
ใช่ แม้แต่ชื่อ ก็ยังคล้ายกัน...
"ข้าชื่อ Lostariel ค่ะ
โลสตาริเอล ที่แปลว่า ดอกไม้ที่เบ่งบาน ค่ะ
ที่จริง ข้าแอบชอบท่านมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว..."
นางบอกกับข้าเช่นนั้น...
ในใจข้า ไม่ได้มีความรู้สึกดีใจอะไร
เพียงแต่คิดว่า
นั่นสินะ...
ถ้ารักคนที่เรารัก แล้วมันไม่ถูกตอบสนอง...
ทำไม ข้าถึงไม่คิดรักคนที่รักข้าแต่แรก...
และนางก็เป็นผู้หญิงที่ดี กิริยามารยาทเรียบร้อย
พูดจาไพเราะ ไม่มีอะไรด่างพร้อยเลยแม้แต่น้อย...
มัน น่าจะดีกว่า...
และข้าอาจจะ ลืมนางได้เสียที...
ข้าจึงตัดสินใจขอหมั้นหมายกับนาง
และแต่งงานกันในปีถัดมา...
ทุกอย่างเป็นไปด้วยที่ดั่งที่ข้าหวังเอาไว้
การได้อยู่กับนาง ทุกๆวัน ทุกๆเวลา
คือ ความสุขที่หาใดเปรียบมิได้...
อายุขัยของเอลฟ์อย่างเรายืนยาว
ตราบจนกว่าโลกานี้จะสลาย...
ดังนั้น ความสุขของข้า
คงจะอยู่เช่นนี้ตลอดไป...
ก็หาใช่เช่นนั้นไม่....
โลกของข้าพังทลายลงอีกครั้ง...
บ่ายวันหนึ่งข้ากลับมาโดยไม่พบนางที่บ้าน
และถูกพาให้ไปยังบ้านของท่านเอลฟ์อาวุโส...
"ท่านเอลฟรีเดอร์ ..."
ภาพที่ข้าเห็นอยู่ตรงหน้า...เป็นร่างของนาง
ร่างของโลสตาริเอลอันเป็นที่รัก
ที่เปียกโชกไปด้วยเลือด...
"ท่านอย่าร้องไห้สิคะ อย่าร้องไห้สิ
ข้าอยากจะจากท่านไปโดยที่เห็น...
รอยยิ้มของท่านเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ..."
นางพยายามมองหน้าข้าแต่ราวกับว่า
ตาของนางแทบจะมองไม่เห็นอะไรอีกแล้ว...
"ท่านอย่าได้เสียใจเลย ข้าเลือกที่จะทำแบบนี้เอง...
การปกป้องมนุษย์ท่กำลังจะเป็นแม่คนนั้น
ข้าเป็นคนเลือกเอง อย่าได้โทษนางที่ข้าเป็นแบบนี้"
นางพูดพลางพยายามใช้นิ้วเล็กๆ
อันบอบบางของนางซับน้ำตาของข้าช้าๆ
"ท่านสัญญาได้ไหมว่าจะไม่เสียใจหากข้าจากไป...
ท่านจะต้องเจอผู้หญิงที่ดีกว่าข้า
แล้วก็...สร้างครอบครัวที่มีความสุขด้วยกัน
ทดแทนส่วนที่ข้าไม่สามารถทำให้ท่านได้
...ท่านสัญญาให้ข้าได้ไหม?"
ข้าไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดๆออกไปได้
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมด...
ทำไมมันถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้...
ข้าได้แต่ยิ้มและพยักหน้าตอบนางไป...
และเพียงชั่วพริบตา นางก็จากข้าไปพร้อมกับรอยยิ้ม
เหมือนที่นางยิ้มให้ข้าตอนเจอกันครั้งแรก
ข้ากอดนางไว้ในอ้อมกอด จนกระทั่ง
ตัวนางที่เคยอุ่นนั้น ค่อยๆเย็นลง...
"นางเอาตัวเข้าไปกันมนุษย์ไว้
...พิษของมังกรนั่น ทำให้เลือดไหลไม่หยุด...
แม้แต่ เอลฟ์อย่างเราก็ไม่อาจต้านทานมันได้
... ถ้าท่านไม่ขัดข้องอะไร...
ท่านเอลฟรีเดอร์...ภรรยาของท่าน
นางพยายามปกป้องมนุษย์นางหนึ่ง...
ที่เจอระหว่างทาง... ตอนนี้
มนุษย์นางนั้น อยากจะขอพบท่าน..."
เอลฟ์อาวุโสบอกกับข้า...
ถ้าเช่นนั้นก็ดี...
ถ้าข้าได้เจอกับคนที่ภรรยาของข้าพยายามปกป้องไว้
ความเศร้าเสียใจที่นางจากไป
อาจจะลดน้อยลงแล้วเปลี่ยนเป็นความความยินดี
ที่นางได้ช่วยให้ปกป้องชีวิตใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นมา...
...ใช่ ควรจะเป็น ความยินดี...
ถ้าหากว่า คนที่ภรรยาของข้ายอมสละชีวิตให้
ไม่ใช่....นาง...
"ท่านพี่...."
ท่านจะต้องเจอผู้หญิงที่ดีกว่าข้า
แล้วก็...สร้างครอบครัวที่มีความสุขด้วยกัน
ทดแทนส่วนที่ข้าไม่สามารถทำให้ท่านได้
...ท่านสัญญาให้ข้าได้ไหม?"
ข้าไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดๆออกไปได้
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมด...
ทำไมมันถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้...
ข้าได้แต่ยิ้มและพยักหน้าตอบนางไป...
และเพียงชั่วพริบตา นางก็จากข้าไปพร้อมกับรอยยิ้ม
เหมือนที่นางยิ้มให้ข้าตอนเจอกันครั้งแรก
ข้ากอดนางไว้ในอ้อมกอด จนกระทั่ง
ตัวนางที่เคยอุ่นนั้น ค่อยๆเย็นลง...
"นางเอาตัวเข้าไปกันมนุษย์ไว้
...พิษของมังกรนั่น ทำให้เลือดไหลไม่หยุด...
แม้แต่ เอลฟ์อย่างเราก็ไม่อาจต้านทานมันได้
... ถ้าท่านไม่ขัดข้องอะไร...
ท่านเอลฟรีเดอร์...ภรรยาของท่าน
นางพยายามปกป้องมนุษย์นางหนึ่ง...
ที่เจอระหว่างทาง... ตอนนี้
มนุษย์นางนั้น อยากจะขอพบท่าน..."
เอลฟ์อาวุโสบอกกับข้า...
ถ้าเช่นนั้นก็ดี...
ถ้าข้าได้เจอกับคนที่ภรรยาของข้าพยายามปกป้องไว้
ความเศร้าเสียใจที่นางจากไป
อาจจะลดน้อยลงแล้วเปลี่ยนเป็นความความยินดี
ที่นางได้ช่วยให้ปกป้องชีวิตใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นมา...
...ใช่ ควรจะเป็น ความยินดี...
ถ้าหากว่า คนที่ภรรยาของข้ายอมสละชีวิตให้
ไม่ใช่....นาง...
"ท่านพี่...."
ทำไมทุกสิ่งในชีวิตข้ามันถึงได้เป็นไปเช่นนี้?
มันมีความหมายอะไรซ่อนอยู่กัน?
ทั้งๆที่ ข้าพยายามหลีกหนีจากชีวิตของนาง...
แต่ทำไม นางกลับเข้ามาในชีวิตของข้า
ทำไม นางถึงกลับมา แล้ว
พรากเอารอยยิ้ม
พรากเอาความสุข
และ
พรากสิ่งที่ข้ารัก ไปอีก....
ข้ารู้สึกขยะแขยงเหลือเกิน...
ใบหน้านั้น
ยามนี้มันราวกับเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนข้า
นางพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ตอนนี้ แม้แต่เสียงของนาง ข้าก้ไม่อยากได้ยิน
ข้าพยายามหันหนีนาง
แต่นางกลับวิ่งเข้ามารั้งแขนของข้าไว้
มันมีความหมายอะไรซ่อนอยู่กัน?
ทั้งๆที่ ข้าพยายามหลีกหนีจากชีวิตของนาง...
แต่ทำไม นางกลับเข้ามาในชีวิตของข้า
ทำไม นางถึงกลับมา แล้ว
พรากเอารอยยิ้ม
พรากเอาความสุข
และ
พรากสิ่งที่ข้ารัก ไปอีก....
ข้ารู้สึกขยะแขยงเหลือเกิน...
ใบหน้านั้น
ยามนี้มันราวกับเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนข้า
นางพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ตอนนี้ แม้แต่เสียงของนาง ข้าก้ไม่อยากได้ยิน
ข้าพยายามหันหนีนาง
แต่นางกลับวิ่งเข้ามารั้งแขนของข้าไว้
เสียงที่เปล่งออกมาของนาง
แม้ไม่หันไปมองก้รู้ว่า นางกำลังร้องไห้...
"ท่านพี่...นาง....ข้า ข้า ขอโทษ
ข้าขอโทษได้โปรดเถิด อย่าโกรธข้าเลย
ยกโทษให้ข้าด้วยนะ!"
ข้าอยากบอกกับนางไปว่า
ข้าไม่คิดโกรธอะไรทั้งนั้น เพราะนั่น
เป็นสิ่งที่ภรรยาข้าขอร้องเอาไว้ก่อนนางจะสิ้นใจ...
แต่อาจเป็นเพราะความกดดันที่
แม้ไม่หันไปมองก้รู้ว่า นางกำลังร้องไห้...
"ท่านพี่...นาง....ข้า ข้า ขอโทษ
ข้าขอโทษได้โปรดเถิด อย่าโกรธข้าเลย
ยกโทษให้ข้าด้วยนะ!"
ข้าอยากบอกกับนางไปว่า
ข้าไม่คิดโกรธอะไรทั้งนั้น เพราะนั่น
เป็นสิ่งที่ภรรยาข้าขอร้องเอาไว้ก่อนนางจะสิ้นใจ...
แต่อาจเป็นเพราะความกดดันที่
สิ่งที่ข้ารัก ถูกสิ่งที่ข้าเคยรักมาพรากไป...
ข้า...ไม่ได้คิดจะพูดแบบนั้นกับนาง
แต่เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าเฝ้าเก็บไว้ในใจ
ทุกอย่างมันมาถึงจุดที่
ข้าอยากจะพูดออกไปให้หมดแล้ว...
"ข้าเคยรักเจ้ามาก...โลเอเลีย...
ตอนนั้น ข้าเจ็บปวดมาก
ข้าพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเจ้า
แต่แล้ว...
เจ้ากลับทำให้ชีวิตของข้าเป็นเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?
เจ้ากำลังจะมีบุคคลที่รักเพิ่มเข้ามาในชีวิต
...ในขณะที่ข้าสูญเสียคนที่รักไป...
เจ้าพรากทุกสิ่งไปจากข้า โลเอเลีย..."
โลเอเลียได้ยินทั้งหมดที่ข้าพูด...
นางยืนนิ่งไป พร้อมๆกับข้า...
ความเงียบเข้ามาปกคลุมภายในห้องนั้น
"ข้าจะชดใช้ให้ท่าน...ไม่ว่าอะไร
ข้าก็จะชดใช้ให้ท่าน
ให้เท่ากับที่ข้าทำให้ท่านเสียใจ
และให้เท่ากับที่ท่านต้องสูญเสียคนที่รักไป..."
พอได้ยินโลเอเลียพูดเช่นนั้น
ข้ารู้สึกโกรธมาก...ตะคอกนางไปว่า
นางจะมาชดใช้อะไรให้ข้าได้?
นางไม่มีอะไรที่จะมาชดใช้
ให้เท่ากับที่ข้าสูญเสียไปเลยด้วยซ้ำ
"ท่านพี่ ...ตลอดเวลามานี้
นางยืนนิ่งไป พร้อมๆกับข้า...
ความเงียบเข้ามาปกคลุมภายในห้องนั้น
"ข้าจะชดใช้ให้ท่าน...ไม่ว่าอะไร
ข้าก็จะชดใช้ให้ท่าน
ให้เท่ากับที่ข้าทำให้ท่านเสียใจ
และให้เท่ากับที่ท่านต้องสูญเสียคนที่รักไป..."
พอได้ยินโลเอเลียพูดเช่นนั้น
ข้ารู้สึกโกรธมาก...ตะคอกนางไปว่า
นางจะมาชดใช้อะไรให้ข้าได้?
นางไม่มีอะไรที่จะมาชดใช้
ให้เท่ากับที่ข้าสูญเสียไปเลยด้วยซ้ำ
"ท่านพี่ ...ตลอดเวลามานี้
ข้าเป้นสิ่งที่ทำให้ท่านทุกข์ใจมาตลอดงั้นเหรอ?
สำหรับท่าน ข้าเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรืออย่างไรกัน?
...ข้า...
ใช่ ข้ามันไม่มีค่าพอสินะ....
ลูกของข้า...หากข้ามีลูกสาว...
.....ข้าจะยกให้ท่าน...
ข้าจะเลี้ยงดูนาง
ให้ดีเทียบเท่าภรรยาของท่าน..
ให้นางเป็นอย่างที่ท่านพึงจะได้รับ
จากสิ่งที่ท่านคิดว่า ข้าควรจะชดใช้ให้!"
ด้วยความโกรธและคิดว่า
นางคงจะพูดจาประชดถือดี...
ข้าจึงยอมรับคำสัญญานั้น...
...คำสัญญาที่ข้าไม่อยากได้...
แต่ข้ากลับรู้สึกว่า ...มันสมควรให้เป็นไปแบบนี้...
ให้ดีเทียบเท่าภรรยาของท่าน..
ให้นางเป็นอย่างที่ท่านพึงจะได้รับ
จากสิ่งที่ท่านคิดว่า ข้าควรจะชดใช้ให้!"
ด้วยความโกรธและคิดว่า
นางคงจะพูดจาประชดถือดี...
ข้าจึงยอมรับคำสัญญานั้น...
...คำสัญญาที่ข้าไม่อยากได้...
แต่ข้ากลับรู้สึกว่า ...มันสมควรให้เป็นไปแบบนี้...
เป็น คำสัญญาที่ ...
ไม่มีใครรู้ นอกจาก ข้า กับ นาง....
++++++++++++++++++++++++++
สักนิดนึง...
มุม เมริ แอบบอกซิ! (」*・ω・)」+
#01 ชื่อ ภรรยาของElfrieder's wife คือ
Lostariel ค่ะ แปลว่า ดอกไม้ที่เบ่งบาน
Lostariel ค่ะ แปลว่า ดอกไม้ที่เบ่งบาน
(Lost-are-ee-ell) = Blooming flower
เป็นelvishค่ะ ภาษาเอลฟ์
#02 คนท้องวาดยากมากค่ะ แงงง เข้าใจแล้วที่ทำไม
รีเควสสึจังไปแล้ว สึจังบอกไม่เอาง่ะ 
....มันยากมากค่ะ!
แต่ ตอนนี้นี่ สรุปแล้ว มันคือ
การเจอกันของคุณแม่กับว่าที่คู่หมั้นสมัยก่อน!?
ที่ไม่ค่อยจะโสภาเท่าไร OTZ
ตอนต่อไป...ก็จะวกกลับมาที่ซี้กลินเด้อค่ะ 
#03 อั้ยย่ะห์! แล้วจดหมายขอดูตัว+ขอหมั้นนั่น
ป๋าให้ซี้กลี่ ดูอ้ะยังน่ะเหรอคะ?
.............ยังง่า!!!
เพราะmeisterพากลับทางชั้นสอง
แถมทันทีที่กลับมา ซี้กลี่ก็ไข้ขึ้นนอนสลบทันที...
ป๋าอัททิล่า มาก็เจอแค่
ป๋าให้ซี้กลี่ ดูอ้ะยังน่ะเหรอคะ?
.............ยังง่า!!!
เพราะmeisterพากลับทางชั้นสอง
แถมทันทีที่กลับมา ซี้กลี่ก็ไข้ขึ้นนอนสลบทันที...
ป๋าอัททิล่า มาก็เจอแค่
Meister: "ยัยดอกไม้หนอนไชมันนอนแล้วล่ะ
ฟ้าตี้(Vati=พ่อ)มาช้าไปแล้วล่ะ หะๆๆๆ"
เดินตัวเปียกเพราะเพิ่งอาบน้ำมา...
ป๋านี่...มาไม่ทันอีกละ (???)
งั้น ไว้เจอกัน ตอนถัดไปค่า
ヽ(*>◡<* )ノ☆
+ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านมาตลอดนะคะ!
***************************
Tags: eh, elfrieder, flower, loelia, sidestory04, sieglinde9 Comments